Szanowni Państwo,

miło mi powitać Państwa na oficjalnym blogu IX edycji festiwalu DIALOG-WROCŁAW, odbywającej się pod hasłem „Naprzód! Ale dokąd?” Wczoraj odbyło się uroczyste otwarcie festiwalu, na którym z ust kierownika artystycznego, Tomasza Kireńczuka, padły znamienne słowa: „miał to być festiwal o kryzysie, a jest… festiwal w kryzysie”. A wszystko to za sprawą odebrania dotacji przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego (w osobie ministra Glińskiego), w rezultacie czego dyrekcja festiwalu musiała na początku października odwołać prezentację polskich spektakli. Cofnięcie dotacji było związane z festiwalowym pokazem osławionej „Klątwy” Olivera Frijlicia, którą ostatecznie sfinansowano wyłącznie z wpływów za bilety. Na szczęście kolejna próba ministerialnej cenzury ekonomicznej spełzła na niczym, gdyż przyjaciele DIALOGU oraz widzowie złożyli się na brakującą część festiwalowego budżetu, manifestując tym samym stanowczy sprzeciw wobec uprawiania polityki kulturalnej na wzór Białorusi czy Korei Północnej. Dzięki temu polskie teatry będą mogły zaprezentować swoje dokonania na jednym z najważniejszych międzynarodowych festiwali teatralnych w Polsce. Oczywiście zobaczymy też dzieła kilku czołowych artystów teatralnych współczesnej Europy: dwa spektakle wybitnego belgijskiego choreografa i reżysera Alaina Platela („En avant marche” oraz „Nicht Schlafen”), one-woman-show Silvii Calderoni „MDLSX” w reż. Enrico Casagrande i Daniela Nicolo oraz na deser – osławiony „Kings of war” w reż. Ivo van Hove, na podstawie trzech kronik historycznych Szekspira („Henryk V”, „Henryk VI” i „Ryszard III”). Festiwal nieformalnie rozpoczął się od premiery „Makbeta” w reż. Agaty Dudy-Gracz w Teatrze Capitol. Jest to spektakl towarzyszący festiwalowi DIALOG-WROCŁAW. Na oficjalne otwarcie pokazano zaś „En avant, marche” w reż. Alaina Platela. O przedstawieniu Agaty Dudy-Gracz napiszę jutro, dziś wieczorem za to kilka słów o dziele Alaina Platela.

Mam nadzieję, że – mimo kryzysowej sytuacji – tegoroczny festiwal będzie dla nas wszystkich okazją do wielu wzruszeń, zaskoczeń i zachwytów. Stanie się też płaszczyzną prawdziwego międzyludzkiego dialogu, do którego zachęcam również, monologujących do lustra polityków. Do zobaczenia w teatrze!