Tak gdzieś w połowie tego monodramu bohaterka Eweliny Żak – osoba znajdująca się aktualnie w osobliwej „poczekalni” między młodością a starością – kończy wątek języka i pamięci, wygłaszając następujące słowa: „Starym jest się też wtedy, gdy każdą myśl trzeba natychmiast zapisać, bo przepadnie na zawsze”. W tym momencie scena wraz z widownią pogrąża się w całkowitej ciemności, a my, widzowie możemy na własnej skórze poczuć, jak to jest z tym... Czytaj więcej