Oglądając w londyńskim Garrick Theatre „Orlanda” według Virginii Woolf, w reżyserii Michaela Grandage’a, z Emmą Corrin w roli tytułowej, zwróciłem uwagę na jeden z pomysłów inscenizacyjnych, przedstawiany w mediach jako niezwykle progresywny. Otóż głównemu bohaterowi, a później bohaterce, towarzyszy na scenie aż dziewięć wcieleń samej Virginii Woolf, komentujących i współtworzących jego historię. Mikołaj Grabowski w swoim „Przeciw” idzie jeszcze dalej, bo pozostawia na scenie samego Gombrowicza, rozszczepionego na siedem różnych... Czytaj więcej
