Ptasie radio – „Birdie” kompanii Agrupación Señor Serrano z Barcelony na festiwalu „Kontrapunkt” w Szczecinie.

Na początku było zdjęcie José Palazóna, zrobione 22 października 2014 w Melilli (afrykański przyczółek Hiszpanii). Przedstawia ono pole golfowe sąsiadujące z wielkim, kilkumetrowym, zbudowanym z drutu żyletkowego płotem, oddzielającym Europę od Afryki. Grupa postaci siedzi na nim, pragnąc zapewne przedostać się do Europy, podczas gdy na zielonej trawie dwie kobiety grają w golfa. Artyści z kompanii Agrupación Señor Serrano z Barcelony postanowili oprzeć na nim swój spektakl. Zestawili je z... Czytaj więcej

Żołnierski pogrzeb L. – o „Requiem dla L” Alaina Platela z les balletes C de la B w Gandawie/Podsumowanie festiwalu z nagrodami! (DOMAGALAsięKONTAKTU cz. XI ost.)

„Pogrzeb mieć będziesz żołnierski chociaż nie byłeś żołnierzem/jest to jedyny rytuał na jakim trochę się znam/Nie będzie gromnic i śpiewu będą lonty i huk/kir wleczony po bruku hełmy podkute buty konie artyleryjskie /werbel werbel wiem nic pięknego” Zbigniew Herbert, fragm. „Tren Fortynbrasa” L. jest prawdziwa. To starsza, biała kobieta, która świadomie zgodziła się „zagrać” w spektaklu Alaina Platela. Jej rola jest specyficzna: na wielkim ekranie obserwujemy ją i proces jej... Czytaj więcej

Przepaść bez śladu – o „Medei” Vladislavsa Nastavševsa z Ryskiego Rosyjskiego Teatru im. Michaiła Czechowa (DOMAGAŁAsięKONTAKTU cz. X)

Cały spektakl odbywa się na wysokiej platformie. Nie pozostawia ona postaciom ani aktorom pola manewru, nie ma z niej ucieczki. Dookoła jest tylko przepaść. Dobrze to pokazuje Guna Zariņa, próbując zajrzeć w nią w pewnym momencie. Może chce się rzucić? Tego nie wiadomo. Wiadomo za to, że trwając na platformie, Medea rzuca się w inną przepaść – tę będącą wynikiem dzieciobójstwa, niejako metafizyczną, pełną bólu i fizycznego wprost cierpienia, w... Czytaj więcej

“Marusia” prawdę ci powie – o spektaklu Aleksandra Anrijaszkina z Dialogue Dance w rosyjskiej Kostromie (DOMAGAŁAsięKONTAKTU cz. IX)

Marusia (żadnych skojarzeń ze słynnym serialem), kierownik do spraw PR -u w Centrum Sztuki STANTSIA, wychodzi na scenę i chce powiedzieć, jak jest naprawdę. Czym jest dla niej taniec współczesny, czym przedstawienie tańca współczesnego, czym praca nad spektaklem itd. Oczywiście w związku z tym, że odbywa się to w teatrze, analogia między pracą nad spektaklem tanecznym a kuchnią teatru narzuca się sama. Napięcie buduje się na styku prawdziwego życia artystów,... Czytaj więcej

To tylko “Tango” – o spektaklu Piotra Ratajczaka z Teatru im. Horzycy w Toruniu (DOMAGAŁAsięKONTAKTU cz. VIII)

Z recenzenckiego obowiązku, ale i dla przyjemności poszedłem wczoraj na spektakl „Tango” Piotra Ratajczaka po raz drugi. Pierwszy raz oglądałem przedstawienie w marcu i się nim zachwyciłem. Wrażenie robił zwłaszcza znakomity kontakt aktorów z toruńską widownią. Po kilku miesiącach nic się w spektaklu nie zmieniło, nadal to świetnie grany polski klasyczny wybitny tekst. Zaskoczeniem była tylko, jakby silniej i z większą świadomością zagrana przez Joannę Rozkosz postać Ali. Wyczuwam to,... Czytaj więcej

Podkolesin na komisariacie – „Człowiek z Podolska” Daniłowa w reż. Ugarowa z Teatru.doc w Moskwie (DOMAGALAsięKONTAKTU cz. VII)

Współczesny bohater gogolowskiego „Ożenku”, apatyczny i nieskory do działania Podkolesin, ożenił się w końcu i zamieszkał w położonym blisko Moskwy Podolsku. Nie mogło się to skończyć dobrze. Po jakimś czasie rozwiódł się z żoną i wiedzie teraz smutny żywot rozwodnika, spotykając się z kolejną dziewczyną. Pracuje jako dziennikarz, a choć z zawodu jest historykiem, ma gdzieś historię, nie interesuje go ona, podobnie jak teraźniejszość, od której odgradza się skutecznie murem... Czytaj więcej

Sekretne życie teatru – na marginesie „Sekretnego życia Friedmanów” w reż. M.Wierzchowskiego z Teatru Ludowego w Krakowie (DOMAGAŁAsięKONTAKTU cz. VI)

Oglądam ten spektakl po raz kolejny i niczego właściwie już po nim nie oczekuję, ale przecież teatr co wieczór stwarza się na nowo i każde kolejne przedstawienie może nas czymś zadziwić. Czasem zdarzają się rzeczy zaskakujące, odkrywamy jakiś sekret lub doznajemy olśnienia i nagle widzimy wszystko w nowym świetle. Tak właśnie było wczoraj podczas toruńskiego pierwszego pokazu „Sekretnego (a jakże!) życia Friedmanów”. Ja zauważyłem trzy drobiazgi, może Państwo coś do... Czytaj więcej

Biednemu wiatr w oczy – „Panna bez posagu” Ostrowskiego w reż. Krymowa ze Szkoły Sztuki Dramatycznej z Moskwy (DOMAGAŁAsięKONTAKTU cz. V)

„Już tyle ich runęło w tę głębinę Rozwartą wśród przestrzeni Nastąpi dzień, kiedy ja również zginę. Zastygnie wszystko, co śpiewało, lśniło, W dal rwąc się bezpowrotną: Zieleń mych oczu, głosu tkliwa siła I włosów moich złoto. Świat będzie trwał z powszechnym jego chlebem, Gdy mnie niepamięć zmiecie, I będzie wszystko – jak gdyby pod niebem Nie było mnie na świecie. (…) Marina Cwietajewa w tłum. W. Słobodnika Dramat Ostrowskiego traktuje... Czytaj więcej

Widzisz, synku – O „Reykjaviku’74” Sokołowskiej w reż. Kalwat w Teatrze im. Horzycy w Toruniu (DOMAGAŁAsięKONTAKTU cz. IV)

Najlepszą sceną toruńskiego spektaklu Katarzyny Kalwat jest moment, gdy Komisarz (Bartosz Woźny) przesłuchuje głównego podejrzanego w sprawie o podwójne morderstwo, Sævara (Tomasz Mycan). Zwraca się do niego per „synku”. Słowo to wprowadza podwójną perspektywę: starszego policjanta, przesłuchującego młodego chłopaka oraz ojca bohatera, z którym łączyła go toksyczna, niełatwa relacja. W scenie tej spotyka się zatem przeszłość z teraźniejszością. Dodatkowo w pewnym momencie Mycan zwraca się półprywatnie do Woźnego z prośbą... Czytaj więcej

Marsowe miny – o spektaklu „Po nas choćby kosmos” Sebastiana Nüblinga z Teatru Gorkiego w Berlinie (DOMAGAŁAsięKONTAKTU cz. III)

Głównym bohaterem spektaklu „Po nas choćby kosmos” wydaje się tekst. Jego autorka, Sibylle Berg, opowiada o naszym świecie w następujacy sposób: pod płaszczykiem monologu naiwnej trzydziestolatki (głównej narratorki scenicznej opowieści), która zgłasza się do udziału w reality show, polegającym na budowaniu na Marsie nowej rzeczywistości, ukrywa szczerą, ironiczną opowieść o dzisiejszym świecie, w epoce prymatu narracji internetowych i pełnych nienawiści komentarzy. Stosunek do uchodźców, tolerancja, prawa kobiet, homoseksualistów czy wzbierająca... Czytaj więcej