DOMAGAŁAsięGŁÓWNEJROLI cz. I

Szanowni Państwo,

od dziś przez kilka dni będę dla Państwa relacjonował jeden z najstarszych i najważniejszych polskich festiwali teatralnych – Kaliskie Spotkania Teatralne, w całości poświęcone Sztuce Aktorskiej. Nazwałem swoją relację DOMAGAŁAsięGŁÓWNEJROLI i chciałbym się z tej nazwy wytłumaczyć. Pojęcie „głównej roli” mam zamiar na potrzeby mojego dziennika lekko zredefiniować, przyjmując za punkt wyjścia ostateczny rezultat aktorski, a nie założenia czy koncepcje poszczególnych spektakli. Główna rola zatem to taka, która na skutek rozmaitych teatralnych „komponentów” – tekstu, koncepcji spektaklu, zabiegów reżysera oraz talentu i charyzmy aktora – staje się rolą wyjątkową, rolą główną, niezależnie od swojej pierwotnej funkcji i pozycji w strukturze przedstawienia. Moim zadaniem, oprócz wyłowienia absolutnych aktorskich perełek, będzie przyjrzenie się mechanizmowi tworzenia (się) roli, uwidocznienie jej założeń i trudnego procesu jej materializacji, innymi słowy – próba przeniknięcia alchemii sztuki i pracy aktora. W moim dzienniku nie będzie krytyki i wytykania błędów – wszak kaliski Festiwal jest wielkim świętem polskiego aktorstwa i nie czas to, ani miejsce na pranie brudów. Swoje obserwacje postaram się zweryfikować w rozmowach z Twórcami konkursowych spektakli, które będę miał przyjemność prowadzić dla Widzów obecnych na Kaliskich Spotkaniach Teatralnych. Korzystając z okazji pragnę jeszcze podziękować Dyrektorowi Festiwalu, a zarazem Teatru im. Bogusławskiego, panu Bartoszowi Zaczykiewiczowi, za zaproszenie i zaufanie. A Państwa zapraszam na wspólną podróż po festiwalowych drogach polskiego aktorstwa teatralnego.

Tomasz Domagała